Bezpieczny i lękowo-unikający

Para, w której przewidywalność jednej osoby pomaga drugiej przestać miotać się na boki.

Dla osoby lękowo-unikającej bliskość jest jednocześnie potrzebna i straszna: chce być blisko, ale gdy tylko robi się ciepło, ciągnie ją do odwrotu. Bezpieczny partner ze swoimi spokojnymi i zrozumiałymi reakcjami daje to, czego brakuje najbardziej – przewidywalność.

Tarcie wiąże się ze zmiennością. Dziś osoba lękowo-unikająca szuka bliskości, a jutro się odsuwa albo mówi coś ostrego. Osobie bezpiecznej bywa trudno zrozumieć, co się dzieje, i łatwo zacząć brać to do siebie. Jeśli się zmęczy i oddali, u partnera potwierdza się lęk, że bliskość i tak skończy się bólem.

Co pomaga. Osobie lękowo-unikającej – uczyć się zauważać moment, gdy chce uciec, i mówić o tym: „teraz się boję, daj mi trochę czasu, wrócę”. Osobie bezpiecznej – zachowywać spokojny ton i jednocześnie chronić swoje granice: spokój nie oznacza, że trzeba znosić niegrzeczność.

W takiej parze szczególnie przydaje się wsparcie psychologa, indywidualnie albo we dwoje. Zmiany idą powoli, ale bezpieczny partner może stać się dla drugiej osoby właśnie tym doświadczeniem bezpiecznej bliskości.

Dobrze działają małe rytuały: wieczorna rozmowa, wspólne śniadanie w weekend. Tworzą poczucie stałości, na którym można się oprzeć.

Zrób darmowy test – 10 minut